Hier is de zon, waar we zo naar verlangden,
In al haar glorie prijkt ze aan de hemel en geeft haar warme stralen aan iedereen die haar zo heeft aangeroepen in deze natte periodes, waarin we zo hebben lopen klagen.
Maar zoals altijd aanbidden we zon bij regen, en bij een overmaat aan warmte verlangen we naar een verkoelende bui regen.
De perfecte balans lijkt wereldbreed verstoord te zijn.

En verdiepen we ons in de oorzaken?
De mens wil nog wel eens schuilen achter onze Hogere macht, om zich een alibi te verschaffen voor menig ellende op de planeet.

Ik heb de zegen van regen nog eens over bedacht na mijn confrontatie met het droge Kroatie, die de zegen 4 maanden niet heeft genoten.
Grond zo droog dat het overal al scheurt, en de stof dwarrelt overal als sneeuw op en aan. Planten en bomen die de kracht even niet vinden om te bloeien en groeien, omdat hun wortels nergens voeding kunnen vinden.
Om dan nog te zwijgen over de vele landdiertjes die rondzwerven, en zich angstvallig onder mensen moeten begeven om iets van eten en drinken te kunnen vinden.

En kan het ons wat schelen?
Ik heb gezien dat bij een officiele waarschuwing, om zuinig met water om te springen, de meesten klakkeloos dit sein, en daarmee alarm van moeder aarde negeren.

Het is een feit dat het ozongat groter en groter groeit, hij neemt af in dikte boven de hele wereld. En dus is het logisch dat we onze beschermlaag verliezen, met alle gevolgen van dien.
Elk jaar produceren wij miljoenen tonnen aan chemicalien, waardoor wij veranderingen veroorzaken in de atmosfeer.
En nog altijd worden er nieuwe chemicalien uitgevonden, omdat de commerciele belangen nu eenmaal groot zijn.
Maar wie praat er over?

Het overdreven oppompen van water voor consumptie, de vele landbouw en de toenemende industrie droogt het aardoppervlak ook uit, waardoor deze droge streken in de zomers veel heter worden, puur omdat de natuur ter bescherming een eigen klimaat vormen.
Wouden maken plaats voor akkers en weiden, deze moeten op hun beurt ook weer besproeit, gedraineerd worden, wat op grote schaal gebeurt.
Denkt de mens niet aan de keerzijde van al deze destructieve activiteiten?

Op het strand zag ik elke dag opnieuw de constante stroom van liters vers water, uit de douches, over mensen worden gestort, die na elke dip in zee van het zout verlost wilden worden. En deze dips werden rijkelijk genomen met deze warme temperaturen.
Mensen bij de sanitaire douches die er rekening mee hielden, en mensen die ongestoord 20 minuten of langer hun ‘gratis’water toe eigenden voor hun lijf, om daarna hoogmoedig langs moeders met hun kinderen te paraderen, die in de helft van die tijd, gezamenlijk douchden, en daarmee tevreden waren.
Velen die door de warmte en het gebrek aan schaduw, hun totale zelfbeheersing verliezen, en in het openbaar conflicten zoeken met wie er ook hun pad kruist.
Om welke reden ook, de verdraagzaamheid is soms maar ver te zoeken, om enige samenwerking maar buiten te sluiten.
Maar in alle eerlijkheid, toch ben ik dit laatste ook nog wel tegengekomen.

Gewoon een klein voorbeeld liet me zien hoe weinig rekening we met elkaar houden, en al helemaal niet met de natuur waarin we leven, en dit stemt me af en toe verdrietig.

Ik heb de woorden voor mijn gevoel gevonden onder het -bij toeval – luisteren naar het mooie nummer “saltwater” van Julian Lennon, die precies eenentwintig jaar geleden zijn gevoel van toen beschreef.
En al met al is het wereldprobleem verdubbeld sinds toen, en mensen sluiten nog steeds hun ogen voor de trieste werkelijkheid, gewoon omdat het makkelijk is.

Vaak denk ik;”wat kun je in je eentje veranderen?”
Maar wat als alle mensen die dit denken, de koppen bij elkaar steken en beginnen te redden wat er te redden valt, voor onze kinderen en alle kinderen die na ons volgen, zij zijn de toekomst.

Ik heb als laatste activiteit van mijn vakantie in Kroatie, de planten rond ons appartement, water gegeven, wat uit de aarde komt, heb ik haar teruggegeven, met het fijne gevoel dat het niet voor mezelf is maar voor moeder aarde, die ons allen voorziet van alle geneugten die wij simpelweg niet willen zien.

Voor zover ik oordelen mag, ben ik tot de conclusie gekomen dat mensen maar moeilijk kunnen inleveren, een stapje terug nemen, of consessies maken, omdat al die kunstmatige vooruitgang het ons maar wat makkelijk maakt, en we er maar moeilijk buiten kunnen.
Maar wat als er geen andere keus over is?
dan is er altijd een uitweg, want waar een wil is, IS DE WEG!

By: monica

DISCLAIMER